Als je je schoeisel kinderen van de springbok noemt.
Je leren tas nageslacht van de slang is en het dier in
de mens is en de mens in het dier. En de bavianen
dansers zijn hoog hoger opspringend naar
sprinkhanen. En de tuin van Paulethuis naar
citrusbomen ruikt dan ben je aangekomen
om navorsing te doen naar de kleine graven.
Elke resident laat een geheim na en lost er een op.
We tasten het geciseleerde medaillon af. Verweerd
in steen Stompie, dertienjarig paard? Kind?
Schildpad? Gedelibreerd, geconcludeerd dat
het een hond is met twee secondanten Angus
en Fritzie. Achter omheiningen gaan buurthonden
hier als razenden tekeer. Daarginds in mijn straat
kuieren hond en mens aangelijnd, gedomesticeerd.
Emma Crebolder is from Limburg in the Netherlands. She studied German at the University of Utrecht and her master’s study at the University of Cologne explored the transition from oral to written literature with focus on one of the novels by the Tanzanian author Aniceti Kitereza. She taught Swahili for several years. Her collection of poems Zerftaal(1995) is the product of the time in South Africa during the 1994 elections that she could experience thanks to the Dutch Fund for Literature. Her poetry works include the polyptych Vergeten (2010),Vallen (2012),Verzoenen (2014) and Opsnuiven (2018). In 1993 she became the first poet laureate of a city, Venlo, in the Netherlands.
